Nooit op
zondag, officieel: De kinderen van Pireüs (Τα παιδιά του Πειραιά). Vereeuwigd door Melina Mercouri (Μελίνα Μερκούρη).
Aπ' το παράθυρό μου στέλνω ένα δύο και τρία και τέσσερα φιλιά που φτάνουν στο λιμάνι ένα και δύο και τρία και τέσσερα πουλιά
Πώς ήθελα να είχα ένα και δύο και τρία και τέσσερα παιδιά που σαν θα μεγαλώσουν όλα θα γίνουν λεβέντες για χάρη του Πειραιά
Όσο κι αν ψάξω, δεν βρίσκω άλλο λιμάνι τρελή να με 'χει κάνει, όσο τον Πειραιά Που όταν βραδιάζει, τραγούδια μ' αραδιάζει και τις πενιές του αλλάζει, γεμίζει από παιδιά
Aπό την πόρτα μου σαν βγω δεν υπάρχει κανείς που να μην τον αγαπώ και σαν το βράδυ κοιμηθώ, ξέρω πως ξέρω πως, πως θα τον ονειρευτώ
Πετράδια βάζω στο λαιμό, και μια χά- και μια χά-, και μια χάντρα φυλακτό γιατί τα βράδια καρτερώ, στο λιμάνι σαν βγω κάποιον άγνωστο να βρω
Vanuit mijn venster stuur ik 1-2-3-4 kussen; ze komen aan in de haven, 1-2-3-4 vogels.
Had ik maar 1-2- 3-4 kinderen die, als ze allemaal groot worden, knappe mannen zouden worden tot vreugde van Pireüs.
Hoe ik ook zoek, een andere haven vind ik niet, een die me gek heeft gemaakt zoals Pireüs. Als het avond wordt zet ze me liedjes op een rij, verandert ze van snaarklanken en vult ze zich met kinderen.
Als ik mijn deur uitga is er niemand die ik niet bemin en als ik 's avonds inslaap weet ik, weet ik dat ik van hem zal dromen.
Steentjes hang ik om mijn hals en een geluksparel want elke avond wacht ik in de haven en ga ik uit om een onbekende te vinden.
Na een halve nacht
wakker te hebben gelegen vanwege het hondengeblaf en een halve nacht geslapen
te hebben vanwege het wegwerken van de halve voorraad Metaxa uit de hotelbar, werd
het tijd om te ontdekken wat het ontbijtbuffet in het hotel te bieden had. Komkommer,
feta, olijven, Griekse yoghurt met perziken en muesli en een plak cake,
weggespoeld met wat zwarte koffie. Net als thuis, alleen neem ik daar op dat
tijdstip nooit die komkommer, feta, olijven, Griekse yoghurt met perziken en
muesli en cake bij mijn koffie.
Na het ontbijt werd het
tijd om wat te gaan ondernemen, ergens iets te gaan bezichtigen. Maar helaas,
het was maandag en alle musea waren gesloten. Τικρίμα! (Wat jammer!) Mijn advies
voor reizen naar Griekenland is dan ook: nooit op zondag! Doe het op maandag!
Afijn, je kunt ook wat anders gaan doen dan voor een museum gaan staan wachten
totdat het opengaat. Bijvoorbeeld op familiebezoek of naar Marathon of dat
allebei.
Om daar
te komen moesten we eerst met de metro. Athene heeft drie metrolijnen die
kriskras door de hele stad gaan. Een deel bovengronds en een deel ondergronds.
Bij het graven van de tunnels is er heel wat uit de oudheid ontdekt, zo
ongeveer vijftigduizend artefacten. Op sommige metrostations staat het een en
ander (of replica’s daarvan) uitgestald.
Omdat we
buiten de spitsuren en buiten het toeristenseizoen reisden was het niet zo heel
druk in de metro. Er was zelfs een zitplaats. In tegenstelling tot het openbaar
vervoer in Nederland, is het in Griekenland heel gewoon dat wildvreemde mensen
daar meteen een praatje met elkaar beginnen te maken. Dat kreeg ik pas in de
gaten toen er tegen mij ook volop gekletst werd. Helaas, ik verstond ze niet.
Tot mijn spijt moest ik ze vertellen dat ik geen Grieks sprak.
Ze dacht vast dat ik ook een Griekse was, er waren daar veel vrouwen met zo’n
zelfde haarkleur (kopergoudblond, vanaf dat moment Atheens blond) als dat van
mij.
Nog een klein reisadvies voor als je de metro neemt: stap niet over op Omonia,
het is daar niet veilig. De naam Omonia betekent dan wel harmonie, het is daar
verre van harmonieus. Als je snel beroofd wilt worden, moet je daar naartoe
gaan. Ook het plein daarboven is een no-go area, zeker in het donker. Drugs,
criminaliteit en prostitutie tieren daar welig. Geen aanrader en zeker niet
voor vrouwen.
Doe alle ingrediënten voor de octopus in een grote pan en
breng die aan de kook.
Laat met het deksel op de pan op een zacht vuur de octopus 45 minuten tot een
uur zachtjes sudderen totdat die gaar is.
Haal de octopus uit de pan en snij de tentakels in stukken.
Meng de ingrediënten voor de marinade in een grote kom en doe de stukken
octopus daar bij.
Zet alles tenminste 6 uur in de koelkast. Of, nog beter, een hele nacht.
Grill de octopus tentakels kort in een grillpan of op de barbecue.
Maak de pijlinktvis schoon. (zie
youtube-je hieronder)
Snij ze in ringen. Als de tentakels groot zijn, snij die dan in twee delen. Dep
alles goed droog.
Meng de maïzena met het zelfrijzend bakmeel en peper en zout in een grote
diepvrieszak. Voeg daar de drooggedepte inktvisdelen aan toe en schud goed
zodat alles goed bedekt wordt.
Frituur kort, niet langer dan 2 minuten, op 190 graden.
Dien op met partjes citroen.
Zo begint ‘Ithaka’ van K.P. Kavafis,
vertaald uit het Grieks door Hans Warren en Mario Molengraaf.
Wij waren ook op weg naar Ithaka, en
dan wel naar restaurant ‘Oud Ithaka’, de Griekse naam is: Παλαιά Ιθάκη, ook wel
Old Ithaki genoemd. Een ons aangeraden restaurant, live muziek, niet té
toeristisch, waar Grieken zelf ook graag heen gaan.
De weg was zeker lang, een paar keer waren we er bijna, maar dachten verkeerd
gelopen te zijn, dus omgekeerd en opnieuw gaan zoeken. De weg was zeker vol
ervaringen en avonturen; Plaka by night.
Ten langen leste toch (met dank aan WiFi en routeplanner) gevonden. Odysseus
deed er, bij gebrek aan dat soort hulplijnen, veel en veel langer over.
Wij waren echter niet van plan om
tien jaar te dwalen.
Het was moeilijk kiezen uit de
verschillende gerechten op de kaart. Uiteindelijk nam ik de gebakken kalamari,
pijlstaartinktvis.
Bij de eerste hap dacht ik: dit restaurant moet je voor een keuring aanmelden
bij Michelin. Niet voor een vermelding in de ‘Rode Gids’, maar ze zouden de
kalamari wel goed kunnen gebruiken om rubberbanden van te maken.
Nadat ik gemeld had dat ze te taai waren, kreeg ik een nieuwe portie. Jammer, jammer,
jammer, ook rubber.
Inktvis mag nooit taai zijn. Als dat
wel het geval is, ligt het niet aan het product, maar aan de manier van
bereiden (te lage temperatuur of te lang gebakken), dus aan de kok. Mijn
conclusie was: nog een keer terugsturen heeft geen zin, ze kunnen hier blijkbaar
niet overweg met kalamari. Inktvis moet snel op hoge temperatuur worden bereid.
Ik liet de kalamari liggen en zei dat ik klaar met eten was. Maar daar dacht de
bediening anders over. Ik mocht niet ontevreden vertrekken. In no time kwam er
een enorm bord gefrituurde baby kalamari op tafel, plus nog een schotel met gegrilde
inktvistentakels. Dit waren beslist de lekkerste die ik ooit heb gegeten. Hiermee
mag het restaurant dus wel in de michelingids. Bediening, ambiance, kwaliteit
van het eten, redelijke prijs, alles buitengewoon goed.
Een aanrader dus.
Dus als je ooit onderweg bent naar Ithaka, ga dan eens langs bij Old Ithaki, het
restaurant tegenover de Mitropoleos Kathedraal.
"For those who want to visit our restaurant Old Ithaki we know that you will never leave unhappy."
*
Salepmix is o.a. te koop bij Turkse winkels. Het is een mengsel van salepi,
maïzena en suiker.
Salep
wordt gemaakt van de gedroogde wortelknollen van de Orchis Mascula. Het is
afgeleid van het woord ‘sahlab’, dat ‘de ballen van een vos’ betekent. De wortels
van deze orchidee hebben daar inderdaad wat van weg.
Mastiek is de hars die afkomstig is van de
mastiekboom, Pistacia lentiscus.
Deze boom groeit op droge, rotsachtige
hellingen in het Middellandse Zeegebied.
Maar alleen de bomen in het zuiden van het
eiland Chios ‘huilen’ tranen van mastiek wanneer de bast wordt ingekerfd.
Het woord Mastiek (Μαστίχα) is afgeleid van het
Griekse woord voor kauwen (eigenlijk meer: knauwen, knarsetanden), μαστιχειν, de
oorsprong van het Engelse werkwoord to masticate.
Aangezien de mastiekboom die de juiste hars levert alleen op Chios voorkomt en
de productie ervan niet echt simpel te noemen is, zie bovenstaand filmpje, is
mastiek een duur product. Een doosje van 50 gram kost € 8,95. Maar dan heb je
ook de échte.
Al sinds de oudheid werd het gebruikt als
kauwgum. De harde, doorschijnende korrels worden als je er op kauwt snel zacht
en veranderen in een witte gum. Wanneer je dit even weg legt en na een tijdje
weer in je mond stopt, is het weer hard geworden. De ietwat bittere,
harsachtige smaak is er, in tegenstelling tot andere soorten kauwgum, niet na
een half uur af. Na vier uur stevig (minder veerkrachtig dan reguliere gum) doorkauwen
had ik kramp in m’n kaken, maar nog steeds smaak.
Mastiek wordt ook voor medicinale doeleinden
gebruikt. Naast het verfrissen van de adem voorkomt het, door de antibacteriële
werking, tandbederf en maagzweren. Het verlaagt zowel de bloeddruk als het
cholesterol gehalte en kan zo de kans op een hartaanval verkleinen.
De korrels worden in Griekenland ook verwerkt
in diverse producten. Broodjes, gebak, dranken, cosmetica en… ijs.
